وجود بیش از دو هزار فرقه نوظهور در کشور

به گزارش ادیان نیوز علی جان بزرگی بعدازظهر یکشنبه در نشست تخصصی پیشگیری از وقوع جرم و آسیبهای اجتماعی گفت: در بحث پیشگیری از وقوع جرم، آموزش باید بیش از هر مقوله دیگری مورد توجه قرار گیرد و این آموزش نیز باید از خانوادهها آغاز شود.
وی گفت: باید تفاهم نامه ای با وزارت آموزش و پرورش امضا و بر اساس آن کتابی با موضوع معرفی ویژگیهای یک مسلمان چاپ و از مقطع ابتدایی تدریس شود.
جان بزرگی گفت: امروزه در بحث آموزش و پیشگیری از وقوع جرم همه بدنبال تربیت یک شهروند خوب هستند که این ایده را کشورهای دیگر مطرح کرده اند.
وی ادامه داد: بسیاری از افراد تجربیات خوب کشورهای دیگر را وارد کشور کرده و پیاده می کنند اما این تجربیات به علت تفاوت با فرهنگ و اعتقادات جامعه ما پاسخ درست را نمی دهد.
عضو شورای پژوهشی مجتمع پیامبر اعظم(ص) افزود: باید با آموزشهای مناسب فکر کردن دانش آموزان را توسعه دهیم به نحوی که مقام معظم رهبری نیز آموزش فلسفه به دانش آموزان ابتدایی را مطرح کردند اما این طرح بسیار مناسب به دست فراموشی سپرده شد.
وی ادامه داد: سیستم نخبه محور نتیجه گرا و رقابت گرایی که در حال حاضر در آموزش و پرورش وجود دارد سیستمی نادرست برای تربیت نسل آینده است.
جان بزرگی افزود: در چند سال اخیر بیش از  دو هزار و 500 فرقه نوظهور در کشور بوجود آمده که جوانان به سمت گرایش به این فرقه ها هستند بر همین اساس باید بحث آموزش بیش از اینها در جامعه جدی گرفته شود.
 

محور انقلاب اسلامی، قرآن و اهل بیت(ع) است

‌آیت‌الله علوی گرگانی گفتند: محور انقلاب مردم ایران، قرآن و اهل بیت(ع) است، از این رو درک و عمل کردن به فرمایشات آنان راه گشا خواهد بود.

مدیرکل تبلیغات اسلامی استان اصفهان نیز گفتند: اجرای فعالیت‌های قرآنی در دهه فجر از اهمیت بسیاری برخوردار است زیرا پشتوانه نظام جمهوری اسلامی ایران قرآن کریم بوده و همه ارزش‌های این انقلاب بر اساس قرآن کریم و آموزه‌های آن شکل گرفت بنابراین مسئولان این سازمان در زمینه ارتقای سطح قرآنی جامعه همه تلاش خود را به کار می‌گیرند. پیام‌های قرآن باید به صورت برجسته و منطبق بر فضای انقلاب اسلامی به مردم کشور منعکس شود و فعالیت‌های قرآنی در دهه فجر باید بیش از هر چیز مورد توجه مسئولان استان قرار گیرد.

پیروزی انقلاب اسلامی بدلیل بازگشت به قرآن بود

وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی با اشاره به اینکه تمسک به قرآن، مسلمانان را به سوی پیروزی رهنمون می‌کند، گفت: انقلاب اسلامی ایران به این دلیل به پیروزی رسید که مردم به قرآن بازگشتند.قرآن ذکر است و انسان باید قرآن بخواند تا در مسیر درستی حرکت کند و باید توجه داشت که زرق و برق دنیا سبب می‌شود که انسان وظیفه اصلی خویش را فراموش کند. وی با بیان اینکه وضع کنونی مسلمانان دنیا به این علت مطلوب نیست که به قرآن و پیامبر اکرم(ص) تمسک نداشته‌اند، ادامه داد: راه پیروزی، بازگشت به قرآن است و پیروزی انقلاب شکوهمند اسلامی به علت بازگشت به قرآن بود.

 وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، با تاکید بر وجود مفاهیم بلند و عمیق در قرآن تصریح کرد: اگر انسان با فطرت پاک از این مفاهیم فاصله نگیرد، می‌تواند از قرآن بهره مکفی ببرد. حسینی گفت: کسی که از کودکی با قرآن مأنوس شود، در بزرگی در مسیر درستی گام برخواهد داشت. وی با اشاره به اینکه وظیفه ما عمل به قرآن است، تاکید کرد: افرادی که در مسیر قرآن گام بر می‌دارند، باید مورد تجلیل قرار گیرند، زیرا انسانی که خود عامل به قرآن باشد و به دستورات آن عمل کند، سخن او نیز تاثیرگذار خواهد بود.

ویژگی های پژوهشگر از دیدگاه قرآن و حدیث

ویژگی های پژوهشگر از دیدگاه قرآن و حدیث

1. اخلاص

نخستین ویژگی مورد نیاز برای پژوهشگر اسلامی ـ حوزوی، اخلاص است. برای خدا کار کردن، برای خدا قلم به دست گرفتن، برای خدا قلم زدن، خیلی مهم است.

امیر المؤمنین حضرت علی علیه السلام می فرمایید: «عِندَ تَحَقُّقِ الإِخلاصِ تَستَنیرُ البَصائِرُ»؛[1] با تحقق اخلاص دیده‌های بصیرت، نورانی می‌شوند؛ چشم جان انسان باز می‌شود و بهتر می‌تواند حقایق را درک کند و بنویسد.

2. به کارگیری همۀ توان فکری

نکتۀ دوم به کارگیری همۀ توان فکری و پژوهشی است. انسان هر کاری که می‌خواهد بکند و هر تحقیقی که می‌خواهد به دست گیرد، باید با تمام توان به میدان بیاید. هر قدر که می‌تواند روی آن موضوع تلاش کند و فکر خود را به کار گیرد. اگر این دو در کنار هم قرار گرفت خداوند متعال نیز به آنها عنایت می کند.

«وَالَّذِینَ جَاهَدُوا فِینَا لَنَهْدِیَنَّهُمْ سُبُلَنَا».[2] جهاد یعنی استفراغ الوسع و به کار گیری همۀ توان. آیه می فرماید: آنهایی که با همۀ توان و با اخلاص به میدان می آیند، راه هایمان را به آنها نشان می دهیم.

در روایت دیگری آمده است: «مَن أَکثَرَ الفِکرَ فِیما تَعَلَّمَ أَتقَنَ عِلمَهُ و فَهِمَ ما لَم یَکُن یَفْهَمُ»؛[3] هر کس با تمام توان به میدان بیاید و در دانسته هایش خوب بیندیشد، هم آنچه را که می‌داند محکم می‌کند و هم چیزهایی را می‌فهمد که نمی‌فهمید. خدا چیزهایی را به او می آموزد که قبلاً نمی‌دانست.

3. جامع نگری در پژوهش

پژوهشگر در زمینه‌ای که می‌خواهد پژوهش کند، باید همۀ آنچه را نیاز به مطالعه دارد، ببیند. به دیدن نظریات یکی دو نفر اکتفا نکند. امام علی علیه السلام در این خصوص می فرمایند: «مَنِ استَقبَلَ وُجوهَ الآراءِ عَرَفَ مَواقِعَ الخَطاءِ»؛[4] کسی که همۀ آرا را در یک مسئله ملاحظه کند، می‌فهمد که چه کسی درست و چه کسی نادرست گفته است. در این صورت این پژوهش، پژوهش جامعی می‌شود.

در این زمینه می‌توانیم از این روایت نورانی رسول اکرم صلی الله علیه و آله هم بهره ببریم: «إِنَّ دِینَ اللهِ لَن یَنصُرَهُ إلَّا مَن حاطَهُ مِن جَمیعِ جَوانِبِهِ»؛[5] در پژوهش‌های دینی اگر انسان بخواهد به یاری دین بیاید، تا با پژوهش‌های دینی خودش احاطۀ به آن موضوع پیدا نکند، نمی‌تواند یار و یاور دین و کمک حال دین و همه سونگر و جامع نگر باشد؛ باید همۀ ابعاد یک مسئله را ملاحظه کند و بعد وارد اظهار نظر شود.

4. تجربۀ پژوهشی

انسان برای پژوهش در یک مسئله باید تجربه داشته باشد؛ یعنی همان آغاز که قلم به دست گرفت، محقق نمی شود. چنین انتظاری هم از او نیست. بازدید از مؤسسه‌ها و استفاده از تجربۀ محققان در زمینه‌های مختلف مورد توجه قرار گیرد.

اولین نیاز جامعۀ ما قرآن و معرف اهل بیت (ع) است. در زمینه قرآن و اهل بیت نیاز پژوهشی، فراوان است. نه تنها کشور ما بلکه جهان؛ نه تنها برای یک قشر بلکه برای همۀ اقشار نیاز وجود دارد. قرآن در همۀ زمینه‌ها حرف برای گفتن دارد. طبق نقلی در توصیف قرآن، امیر المؤمنین علیه السلام می‌فرماید: «لم یَدَع لقائلٍ مقالاً»؛[6] یعنی‌ قرآن برای هیچ صاحب سخنی جای سخن گفتن نگذاشته است

تجربه آموزی در امر تحقیق و پژوهش نکتۀ بسیار مهمی است. در این مورد نیر امیر المؤمنین علی علیه السلام می فرمایند: «فِی التَّجارِبِ عِلمٌ مُستَأنَفٌ»؛[7] تجربه، علم جدید برای انسان ایجاد می‌کند. انسان هر چه خودش مطالعه دارد به جای خودش مفید و سازنده است. استفاده از تجربۀ دیگران هم بسیار مهم است. کسانی که در مراکز پژوهشی سابقۀ کار دارند، به تجربه‌های بسیار مفیدی دست یافته اند که می توان از تجارب آنها استفاده نمود.

5. تقوای پژوهشی

پژوهشگر باید تقوای پژوهشی داشته باشد. تقوای پژوهشی چیست؟ عبارت از نکاتی است که پژوهشگر باید هنگام پژوهش و اظهار نظر رعایت نماید.

از امیر المؤمنین علیه السلام نقل شده: «لَا تُخبِرْ بِما لَم تُحِطْ بِهِ عِلماً»[8]؛ اگر احاطۀ علمی به چیزی پیدا نکردی اظهار نظر نکن.

جهت دیگر که در روایتی بدان اشاره شده، این است که «العالِمُ مَن عَرَفَ قَدرَهُ، وَ کَفَی بِالمَرءِ جَهلاً أَنْ لا یَعرِفَ قَدْرَهُ»[9]؛ پژوهشگر، کسی است که اندازۀ علمی خودش را لحاظ کند و پایش را از گلیمش درازتر نکند این هم نکته­ای دیگر در ‌تقوای پژوهشی است.

رعایت حقوق دیگران نیز از ابعاد تقوای پژوهشی است. گاهی شخصی صدر و ذیل مقاله‌ای را که دیگری نوشته می‌زند و به نام خودش نشر می دهد و حتی این کار را گاهی با کتاب دیگران انجام می دهد.

اگر مطلبی را از دیگران اقتباس می کنید، حتماً در پاورقی از آنان یاد کنید. بگویید این مطلب از شخص دیگری است و از من نیست.

نکتۀ دیگر، این که پژوهشگر باید مراقب باشد گرفتار غرور علمی نشود. نباید بپندارد که آنچه می‌گوید نهایت مطلب است.

اگر انسان، گرفتار غرور علمی شد، مانع پژوهش و مانع رسیدن به حق است. از امام علی علیه السلام نقل است که فرمود: «مِن فَضْلِ عِلمِکَ استِقلَالُکَ عِلْمَکَ»[10]؛ این از فضیلت علم انسان است که علمش را اندک بداند و گرفتار غرور علمی نشود. خیال نکند آنچه می‌گوید وحی منزل است.

6. اولویت بندی پژوهشها

اولویت بندی پژوهش‌ها هم نکتۀ بسیار مهمی است. بسیاری از پایان نامه‌ها ، رساله‌ها، پروژه ها و مقالاتی که نوشته می شود، اولویت ندارد و نیاز امروز نیست. خیلی مهم است که نیازسنجی شود و ببینیم به چه چیزی نیاز داریم. همان را اولویت بندی و پژوهش کنیم. این حدیث را دربارۀ اولویت‌های پژوهشی از امیر المؤمنین علیه السلام روایت شده: «خُذُوا مِن کُلِّ عِلمٍ أَحسَنَهُ»؛ از هر دانشی نیکوترینش را تحصیل‌ کنید؛ «فَإِنَّ النَّحْلَ یَأکُلُ مِن کُلِّ زَهرٍ أَزیَنَهُ»؛ زنبور عسل، بهترین گل‌ها و خوشبوترین گل‌ها را می‌خورد «فَیَتَوَلَّدُ مِنهُ جَوهَرانِ نَفیسانِ»؛ پس دو گوهر بسیار گرانبها را تولید می‌کند، «أَحَدُهُما فِیهِ شِفاءٌ لِلنَّاسِ، وَ الآخَرُ یُستَضَاءُ بِهِ»[11]؛ از یکی شفا و از دیگری نور که هر دو نیاز است به دست می آید. تولیدهای علمی بایستی دو نکته را مورد توجه قرار بدهد: یکی این که درمان باشد، دوم آن که دل ها را نورانی کند.

7. یاری خواستن از خدا

آخرین نکته، استمداد از خداست. وقتی خداوند به پیامبرش می‌فرماید: (وَقُل رَّبِّ زِدْنِی عِلْمًا)[12]؛ بگو ای پروردگارم! دانشم را بیفزا. پیامبر با آن همه علمی که داشت و برای ما قابل تصور نیست که او چقدر می‌دانست، باز خداوند می­گوید بگو: (رَّبِّ زِدْنِی عِلْمًا )تو هم نیاز داری علمت بیشتر شود. ما خیلی سزاوارتریم که از خداوند این خواسته را داشته باشیم.

از حالات رسول اکرم صلی الله علیه و آله نقل شده است که: «کَانَ اِذَا استَیقَظَ مِنَ اللَّیلِ یَقُولُ: «لا اِلٰهَ اِلَّا اَنْتَ سُبحانَکَ ...» تا آن جا که می‌فرماید: «اَللّهُمَّ زِدْنِی عِلماً، وَ لَا تُزِغْ قَلبی بَعدَ اِذ هَدَیتَنی، وَ هَبْ لی مِن لَدُنکَ رَحمَةً، اِنَّکَ اَنْتَ الوَهَّابُ»[13]؛ یکی از دعاهای پیامبر صلی الله علیه و آله هنگام برخاستن از خواب این بود که دانشم را بیفزا. بنابراین، استمداد از حضرت حق برای هدایت ذهن به چیزی که در پژوهش حق است، از جملۀ اخلاق پژوهش است.

------------------------------------------------------------------

[1]. غرر الحکم، ح 6348.

[2]. سورۀ عنکبوت: آیۀ 69.

[3]. غرر الحکم، ح 8917.

[4]. الکافی، ج 8 ، ص 22.

[5]. کنز العمال، ح 5612.

[6]. کتاب سلیم بن قیس، ص 462، ح 78.

[7]. الکافی، ج 8 ، ص 22.

[8]. غرر الحکم، ح 10179.

[9]. نهج البلاغه، خطبه 103 و ارشاد القلوب، ص 35.

[10]. دانش­نامه عقاید اسلامی، ج 3 ص 198.

[11]. همان.

[12]. سورۀ طه: آیۀ 114.

[13]. المستدرک علی الصحیحین، ج 1، ص 724، ح 1981.

                               تهیه وتنظیم :نفیسه تبریزی

رابطه قرآن و نماز

رابطه قرآن و نماز

پروردگارت را در دل خود از روی تضرع و خوف ، آهسته و آرام ، صبحگاهان و شامگاهان یاد کن و از غافلان نباش » ( سوره اعراف ، آیه 205 ) از نگاه عالمان اسلامی ، فرمان خداوند به نماز ، نوعی لطف و رحمت و راهنمایی برای پیمودن راهی است که انسان را به تعالی و کمال می رساند . وقتی که نماز با تکبیر آغاز می شود ، جان نمازگزار را به افقهای بالا می برد و او را به خدایی مرتبط می کند که دربرابر عظمت او ،‌ هر قدرتی ناچیز است . با ایستادن به نماز ، همه داشته ها ، برتری ها و منیت ها ، در نزد نمازگزار ، رنگ می بازد و تنها وجود لایزال الهی در نظرش جلوه می کند . او خدایی لطیف و حکیم است که خالق انسان و یاری دهنده اوست . از همین رو ، قرآن از انسان دعوت می کند که همواره خدای را به یاد داشته باشد و نماز را یاد و ذکر خدا می داند . می فرماید : " من آن خدای یکتایم که خدایی جز من نیست . مرا پرستش کن و نماز را همواره بپای دار تا در یاد من باشی ." ( سوره طه ، آیه 14 ) نماز ، تسلی بخش دلهای خسته و وسیله ارتباط مداوم بنده با خالق یکتاست . انسان با برپایی نماز به ثناگویی و تمجید از زیبایی ها و عظمتهای پروردگار عالم می پردازد . آنانکه جلال و جمال خدای جهان آفرین را درک می کنند و با او به گفتگو و مناجات می پردازند ، او را با همه بزرگیش می ستایند و حلاوت و شیرینی نیایش با او را در وجود خویش حس می کنند . نماز ، شکرگزاری از نعمتهای بیشمار خداوند نیز هست . وقتی که رسول گرامی اسلام دارای دختری به نام " فاطمه " شد ، خداوند آیه کوثر را در شأن او نازل فرمود و از پیامبر خواست که به شکرانه این نعمت عظیم ، نماز بگزارد و قربانی کند . در سوره کوثر می خوانیم : ای پیامبر ، همانا ما به تو کوثر عطا کردیم ، پس برای پروردگارت نماز بخوان و قربانی کن . " هنگامی که برای شناخت فلسفه و روح نماز ، آیات قرآن را مورد بررسی قرار می دهیم ، به حقایقی از ژرفای نماز پی می بریم . قرآن ، یکی از حکمتهای تشریع نماز را ، باز داشتن فرد از فساد و زشتی اعلام می کند . چرا که زمزمه های خالصانه انسان سراپا تقصیر در نماز ، بعد انسانی و فضیلتی او را برجسته می سازد و فرد را متحول می کند . لذا با دقت در آیه های وحی درمی یابیم که نماز ، عامل پاکیزگی روح و قرار گرفتن در مسیر رستگاری است . خداوند به یک مجموعه از صفات اشاره می کند که موجب نیکبختی انسان می شود ، ازجمله این ویژگی ها ، نماز گزاردن است . در سوره مؤمنون می فرماید : « بدرستی که مؤمنان رستگار شدند ، آنها که در نمازشان خاشع هستند . » ( آیات 1 و 2 ) همچنین قرآن ، بهترین راه رهایی از نارسایی ها و تنگناهای زندگی را شکیبایی و یاری جستن از نماز معرفی می کند و با توجه به اصول روانکاوی ، ذکر خدا را مایه آرامش دلها می داند . اهمیت نماز در قرآن تا آنجاست که واژه های قرآن و نماز ، رابطه ای بسیار نزدیک با یکدیگر دارند و در بسیاری از موارد در کنار هم آمده اند . در آیه 29 سوره فاطر یادآور می شود : " آنان که کتاب خدا را تلاوت می کنند و نماز به پای می دارند و از آنچه به آنها روزی دادیم ، پنهان و آشکار انفاق می کنند ، تجارتی ( پر سود ) و بی زیان را امید دارند . " همچنین در آیه 170 سوره اعراف می فرماید : " آنها که به قرآن تمسک جویند و نماز را برپا دارند ( پاداش بزرگی خواهند داشت ، زیرا ) ما پاداش مصلحان را ضایع نخواهیم کرد . " به علاوه ، خواندن آیات قرآن در نماز ، مثل تلاوت سوره حمد که از واجبات نماز محسوب می شود ، ارتباط مستمر و نزدیک قرآن و نماز را نشان می دهد . در برخی از آیات ، برای نماز و قرآن ، یک واژه آورده شده است . مثل کلمه " ذکر" که یکی از اسامی قرآن است ، آنجا که می فرماید : همانا ما ذکر را نازل کردیم . " ذکر ، فلسفه و هدف نماز نیز خوانده شده است . در آیه 45 سوره انفال می فرماید : " ... خدا را فراوان ذکر ( یاد ) کنید تا رستگار شوید . " یکی دیگر از ظرایف قرآن ، آمدن واژه های نماز و زکات درکنار یکدیگر است . این آیات ، حاکی از آن است که در اسلام ، توجه به خدا ، از سایر امور اجتماعی جدا نیست و انسان همچنانکه به تعالی معنوی خود می اندیشد ، نباید از مسائل جاری جامعه و توجه به دیگران باز بماند . خداوند در قرآن می آموزد که راز و نیاز با خالق زیبایی ها و کمالات باید با پاکی و زیبایی همراه باشد . لذا برای انجام نماز ، بر شستشوی جسم و روح و پاکیزگی و آراستگی تاکید شده و نمازگزار با این اوصاف ، به نیایش خدای سبحان فرا خوانده شده است . قرآن کریم ، عبادت ، نماز ، رکوع ، سجده و سپاس را یکی از بهترین برنامه ها برای خودسازی مومنان ذکر می کند و با اشاره به خصوصیات ایمان آورندگان ، آنان را توبه کار ، عبادت کننده ، سپاسگزار می خواند که برای خدا رکوع می کنند و سر بر سجده می گذارند . در قرآن به مؤمنین هشدار داده شده که نماز امر خداست و غفلت در آن نیز مخالفت با فرمان اوست . قرآن همچنانکه نمازگزاران را می ستاید و آثار و برکات نماز را بیان می کند ، بی توجهی به نماز را مورد نکوهش قرار می دهد و ترک کنندگان نماز را از این برکات فراوان بی بهره می داند . انسانی که نماز را به پا نمی دارد ، درحقیقت ، رشته حیات معنوی خویش را از هم گسسته و لطف و مدد الهی را از دست داده است . همین امر ، موجب ناآرامی و سرگردانی او می شود و درجریان زندگی ، دشواری ها به او روی می آورد . خداوند در قرآن می فرماید : « و هرکس از یاد من رویگردان شود ، زندگی ( سخت و ) تنگی خواهد داشت ... " ( سوره طه ، آیه124 ) در قرآن ، چند گروه دیگر نیز درارتباط با نماز ، مورد سرزنش قرار گرفته اند . افرادی که نماز را به بازی و تمسخر می گیرند ، کسانی که از روی کسالت و بدون نشاط ، نماز را به جا می آورند ، افرادی که با انگیزه ریا و تظاهر به نماز می ایستند و نمازگزارانی که نمازشان را سبک می شمرند . درنهایت ، نماز چشمه زلال و پاکی است که انسان با نادیده انگاشتن و یا سبک شمردن آن ، زیانکار می شود . در روایات آمده است بنده ای که در نماز ، پروردگار خود را ندا می دهد ، احسان و هدیه الهی بر او افشانده می شود و فرشتگان از محل نماز او تا کرانه آسمان ، گرداگردش را فرا می گیرند . در پایان ، دعای پیامبرانی را زمزمه می کنیم که همواره از خداوند خواسته اند خانواده و نسل آنها را در زمره نمازگزاران قرار دهد .   تهیه و تنظیم : مینا طراویان